Το ζεϊμπέκικο που έκανε διάσημη την «Ευδοκία» (vid)

 

Το άγνωστο «μπακγκράουντ» της θρυλικής ταινίας του 1971 με το κορυφαίο ζεϊμπέκικο όλων των εποχών.

Είναι ένα διαχρονικό ερώτημα που δεν απαντήθηκε ποτέ εδώ και πάνω από 40 χρόνια όταν έγινε  η επίσημη προβολή  λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1971, της θρυλικής «Ευδοκίας» του Αλέξη Δαμιανού.
Θα έφθανε σε τέτοιο επίπεδο δημοφιλίας  η συγκεκριμένη ταινία αν δεν συνοδευόταν από την μουσική επένδυση του Μάνου Λοίζου και ειδικά από το περίφημο «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας»; .

Οι περισσότεροι ισχυρίζονται πως το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ήταν αντιστρόφως ανάλογο με την ποιότητα της μουσικής έμπνευσης του Μάνου Λοΐζου που τόσο άδικα έφυγε από την ζωή δέκα χρόνια αργότερα.
Ένας ατόφιος ανδρικός χορός, το ζεϊμπέκικο, μεταφέρθηκε στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή και αποτελεί όπως λένε οι ειδικοί του είδους «την σωματική έκφραση της ήττας» και την απελπισία των ανεκπλήρωτων ονείρων.
Ένας συμβολισμός βασιζόμενος στην υπόθεση της  ταινίας κι αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης του Λοΐζου.

Λίγα χρόνια πριν γυρίσει την ταινία ο Αλέξης Δαμιανός περπατώντας στους δρόμους του Σόχο στο Λονδίνο είχε συναντήσει τυχαία την Μαρία Βασιλείου.
Αγγλίδα, με κυπριακή καταγωγή, προερχόμενη από πολυμελή και φτωχή οικογένεια με τους γονείς της να προσπαθούν να αναστήσουν τα 11 παιδιά τους.

Για να βγάλει ένα έξτρα μεροκάματο η Βασιλείου δούλευε ως φωτομοντέλο όταν την συνάντησε ο Δαμιανός. Του έκανε αμέσως κλικ για την ταινία που είχε σχεδιάσει. Στο πρόσωπο της είδε την ιδανική πρωταγωνίστρια  και κάπως έτσι άρχισαν όλα.

Ο αρχικός τίτλος «Το κορίτσι του στρατιώτη» δεν εμφανίστηκε ποτέ καθώς επιλέχθηκε την τελευταία στιγμή το «Ευδοκία».

Η Βασιλείου δεν ήξερε παρά ελάχιστες λέξεις στα Ελληνικά με συνέπεια ο Δαμιανός να την ντουμπλάρει με την Ελένη Ροδά, μία τραγουδίστρια που προτίμησε να θυσιάσει τις θεατρικές σπουδές της στη σχολή Ροντήρη, για το πάλκο. Είχε βέβαια και κάποια άλλα περάσματα σε ταινίες εκείνης της εποχής.
EVDOKIA03 EVDOKIA02 EVDOKIA01

Είχε ήδη κάνει επιτυχία το «Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες» του Λοΐζου με τον συνθέτη να την προτείνει και να γίνεται εκείνη που «δάνεισε» την φωνή της στην «Ευδοκία».

Ακούγοντας κανείς το κορυφαίο ζεϊμπέκικο όλων των εποχών, ακούει κάποια στιγμή την Ροδά με την χαρακτηριστική χροιά στη φωνή στο «έλα Παναγιά μου». Μία ατάκα που «έγραψε» συνοδευόμενη από το ηχηρό γέλιο της Ροδά.

Δυστυχώς η Βασιλείου που ήταν 21 χρόνων όταν γυρίστηκε η ταινία, έφυγε από την ζωή το 1989 μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Είχε μάλιστα αναπτυχθεί έντονη φημολογία ότι είχε σκοτωθεί σε τροχαίο στην Αγγλία (όπου γύρισε μετά από μία σύντομη αποτυχημένη προσπάθεια καριέρας στην Ελλάδα) κάτι που όπως αποδείχθηκε δεν ίσχυε όταν έγινε γνωστό το πολύ σοβαρό πρόβλημα της υγείας της.

Η ταινία κέρδισε το πρώτο βραβείο γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης το 1971, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων για το γεγονός ότι η πρωταγωνίστρια δεν μιλούσε Ελληνικά και είχε ντουμπλαριστεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: